Miedwiański serwis internetowy - miedwie.com.pl
www.MIEDWIE.com.pl

 Prognoza pogody


 Mapy
 Galeria
 Podstawowe info.
 Fauna i flora
 Historia

-Charakterystyka Hydrologiczna Jeziora
-Gospodarka rybacka w jeziorze


Charakterystyka Hydrologiczna Jeziora

Miedwie, piate co do wielkości jezioro w Polsce, położone jest w dorzeczu Płoni prawobrzeżnego dopływu Odry. Leży centralnie na obszarze województwa zachodniopomorskiego, między Stargardem Szczecińskim i Szczecinem. Lustro wody rozdzielone zostało pomiędzy gminy: Pyrzyce i Warnice w powiecie pyrzyckim oraz Stargard Szczeciński w powiecie stargardzkim. Brzegami jeziora poprowadzone są granice dwóch następnych gmin: Kobylanki (powiat Stargard Szcz.) i Starego Czarnowa (powiat Gryfino) (PIOŚ 1999).

Miedwie jest zbiornikiem polodowcowym charakteryzującym się wydłużonym, regularnym kształtem. Dno jego jest najniżej położonym obszarem na terenie Polski. Konfiguracja dna misy jeziora jest nieregularna. Dno w części środkowej i północnej, o wysokiej ławicy przybrzeżnej, opada stromo do głębokości 15-20 m. Południowa część misy jeziora ma łagodniejsze spadki stoków. Głębsze partie dna jeziora tworzą równoległe płaszczyzny zajmujące około 400/0 powierzchni ogólnej. Około 630/0 ogólnej powierzchni stanowi największa kryptodepresja na terenie Polski (najgłębszy punkt dna znajduje się na 29,7 metrze poniżej poziomu morza) (PIOŚ 1995).

Brzegi jeziora są wyrównane, niskie, często bardzo podmokłe. Najbliższe tereny Miedwia to obszary płaskie lub faliste, zajęte przez pola uprawne oraz przez łąki i pastwiska. Jest to rejon wcześnie i gęsto zasiedlony, o wysokiej kulturze rolnej.

Miedwie jest zbiornikiem przepływowym, posiadającym cztery większe dopływy: Płonię, Ostrowicę, Miedwinkę i Gowienicę. Wg Szyper, Gołdyn (1990) wody zretencjonowane w jeziorze pochodzą wokoło 730/0 z dopływów powierzchniowych, w 16% z zasobów podziemnych i w 11 % z opadów. Najbogatsza w wodę jest Płonia, która wraz z lewobrzeżnym dopływem Kanałem Młyńskim wnosi do jeziora średnio 180576 m3/d. Ostrowicą dopływa średnio 46656 m3/d, Miedwinką 12096 m3/d, Gowienicą 7776 m3/di Woda w jeziorze wymienia się całkowicie co 3 lata i 10 m-cy, a więc w ciągu jednego roku wymienia się 26,20/0 objętości jeziora.

Do XVlll w. poziom jeziora sięgał 16,5 m n.p.m. Jednolita toń wodna obejmowała zbiorniki Płoń, Żelewo, Będgoszcz i kilka innych. Później obniżano jezioro dla uzyskiwania żyznych gruntów pod uprawy (Rozmiarek 1984).

Ostatnie dane mówią, że średnie stany wody jeziora obliczone na podstawie 60-letnich obserwacji wodowskazu w Żelewie układały się na wysokości 13,92 m n.p.m. W wyniku zniszczenia progu na ujściu Płoni z jeziora w 1959 r, poziom wody obniżył się o ok. 36 cm. Od roku 1976 w którym wybudowano jaz regulujący odpływ wody z Miedwia, rozpoczął się okres charakteryzujący się podwyższonymi stanami średnimi, większymi wahaniami poziomu wód, dłuższym występowaniem stanów wysokich (wolniejsze obniżanie poziomu wody w lecie) oraz brakiem stanów niskich wiosną. W myśl pozwolenia wodno - prawnego, średni stan wody Miedwia powinien wynosić 14, 03 m npm, maksymalnie dozwolony 14,20 m, maksymalnie dopuszczalny 14,30 m, natomiast minimalnie dozwolony 13,90 m a minimalnie dopuszczalny 13,60 m npm (Szyper, Gołdyn 1990).
wstecz

Gospodarka rybacka w jeziorze

Gospodarowanie wodami jeziora ma wielowiekową historię. W 1173 r. książę szczeciński Warcisław sprowadził z Danii do miejscowości Kołbacz zakon Cystersów, dając im w gospodarowanie znaczny obszar wokół jeziora. Cystersi znani byli jako dobrzy gospodarze, utrzymujący roz1egłe kontakty handlowe. Zakonnicy szybko zgromadzili olbrzymi majątek. Ich posiadłości w XllI w. liczyły około 70 wsi i rozciągały się między Stargardem, Pyrzycami i Gryfinem oraz Dąbiem, które było portem przeładunkowym klasztoru (Sarosiek 1978). Cystersi wybudowali system grobli, młynów i jazów spiętrzających jezioro o 2,5 m. Stan taki trwał do 1770 r. i był dla jeziora okresem wspaniałego rozkwitu. Stworzony litoral obejmował około 500/0 powierzchni jeziora, co stwarzało znakomite warunki do rozwoju narybku i roślinności (piskorski 1977). Zakonnicy wprowadzili do jeziora cenny gatunek ryb - sieję, którą później potocznie nazwano "sieją moreną", a obecnie "sieją miedwiańską".

W okresie panowania pruskiego w 1770 r. przez usunięcie jazów obniżono poziom wody do pierwotnego stanu, uzyskując w ten sposób nowe tereny do upraw rolnych.

W 1976 r. jezioro stało się głównym rezerwuarem wody pitnej dla ponad 400 tysięcznego miasta Szczecina. Jezioro jest również wykorzystywane turystycznie. Nad jego brzegami zlokalizowano 11 ośrodków wypoczynkowych, jednak z uwagi na małą dostępność lokalizacji tych ośrodków, istnieją one tylko w kilku miejscach pobrzeża, głównie w rejonie Morzyczyna na brzegu północnym. W pobliżu ośrodków znajdują się plaże i kąpieliska, które zajmują 2000 metrowy odcinek brzegów jeziora. Wody jeziora służą również do celów rolniczych i rybackich. Działalnością rybacką zajmuje się Gospodarstwo Rybackie Jeziorowo - Stawowe Ińsko Sp. z o.o.

Na podstawie danych (tabl. 1) uzyskanych z tego gospodarstwa można stwierdzić, że w jeziorze w latach 80-tych występowało 15 gatunków ryb (jazgarz, jaź, karp, krąp, leszcz, lin, miętus, okoń, płoć, sandacz, sieja, sielawa, sum, szczupak i węgorz). Natomiast w latach 90-tych brak już było w połowach jazgarza, karpia, krąpia, miętusa i suma. Zaobserwowano również spadek ilości lina, sandacza i szczupaka. Dominującymi gatunkami były płoć i okoń oraz w mniejszym stopniu leszcz. W latach 1980-1995 nie poławiano sielawy. Gatunek ten pojawił się dopiero w roku 1996, a w roku 1998 nastąpił duży wzrost jego ilości.
wstecz

Zródło: Praca magisterska Anny Sałapaty





 Strona główna
 Wyszukiwarka
 O nas
 Kontakt
 Dodaj do ulubionych




 Rejsy Koalicja
  copyright by miedwie.com.pl miedwie(at)miedwie.com.pl                 zastrzeżenia prawne